Wszystkie dzieci lubią czuć się rozpuszczane przez rodziców. Ale chciałyby również mieć świadomość, że dostaje to, na co maja chęć. Inaczej domownicy mają ciężko. W rzeczywistości jednak nie można dzieciom pozwalać na to, żeby kierowało rodzicami czy otoczeniem, bo wówczas jest przekonane o tym, że zostało przewodnikiem całej sytuacji i wszyscy mają go słuchać. Dziecku powinno się więc tłumaczyć i wyjaśniać wszystko od momentu, kiedy widać, iż stara się robić coś po swojemu. Przykładem może być sytuacja, kiedy mały Staś zobaczyłu starszego brata nowe gry Wii (chociaż za bardzo nie ma pojęcia, do czego służą), zaparło się, że ma się ochotę w tym momencie pobawić właśnie tym przyrządem, które posiada jego brat. Pomimo wytłumaczenia malcowi, do czego służą gry Wii i że jest jeszcze za mały, żeby bawić się w tę grę, chłopiec twierdził, że chce i koniec. Zaczęło kopać wszystko, wrzeszczeć i nie chciało nikogo słuchać. Chwyciło grę i zaczęło szarpać. W tym więc chwili weszła do akcji mama dzieci. Zabrała chłopcom obie gry Wii, umieściła je wysoko na szafie i wyprowadziła z pokoju najmłodsze dziecko. Malec chciał się opierać, ale mama gwałtownie zareagowała. Posadziła go w pokoju obok i zaciekawiła kolorową malowanką. Starszy zaś synek za parę chwil otrzymał z powrotem swoją grę.